ziemia

to życie, ta dzikość, ta czystość

tęsknię do ciebie

pełnej owadów, wody, mikroelementów

i tego, co już tyle razy umarło

bosą stopą przekazać chcę
życie tętniące 

leśny sen

burza, śnieg, mgła

budzi się przyjaciel-lęk

a jednak

kontakt z mocą

z niezachwianą mocą dzikości

moje dziecko zrodzone w wilczej norze

szczątki relatywizmu
otwarcie ramion ku spotkaniu

męskość

oczy jaśnieją w prawdzie

objąć można tę moc
objąć błogością
pustości

cała jaskrawość
przejawień

gotowość mieni się sztuką obecności

w głowie jak echo słowa
bliskich mi, drogocennych mistrzów
o zdrowym, dobrym życiu
ich żywa obecność wspiera każdy mój krok

im bardziej wchłania mnie natura
tym potrzeby coraz mniejsze
lecz wciąż bardziej i bardziej
wysublimowane

niektórym to szczyt biedy
innym szczyt marzeń
ot, szałas, palenisko, źródło

zmierzyć się z dzikością
wykorzenić
się

w mieście nie ma strachu, ale to właśnie tam gnije człowieczeństwo
tu lęk rodzi mnie czystą

pełnia przynosi sen
otrzymuję sekretne Nauki
wskazówki jaśnieją w umyśle

błogość wybudza mnie ze snu

wspomnienie

dotykam twojej głowy
skóra jest tak zupełnie wolna, bez napięć
dzika

boli mnie ten gest
wspomnieniem i nieznajomością
rodzę łzy

lecz bicie twojego serca
śmiałość delikatności
piękna uważność tu i teraz

przyzwalam

czuję - współgramy

z relatywnym i absolutnym wymiarem rzeczywistości
zaklętych w ludzkie ciała
czujących istot

obejmujesz mnie w pełni

obejmujesz mą pełnię

tajemne preludium

myszołów pióra zrzuca mi pod stopy
przerażającym głosem pójdźka wybudza z iluzji przyjemności
szelest skrzydeł kruczych nad głową

zwiastuny

taniec pało i khandro
odważność uważności
wojownika subtelna obecność

w świetle pełni topi się lęk
rodzi zjednoczenie jakości
mądrość rozróżniająca

deszczowy świt, las we mgle
spojrzenie odwagą w stronę poznania
w stronę kojącego uśmiechu
oczu Pustki

tu pierwszy raz widzę samotnego kruka
krąży nade mną odprowadzając do domu
nisko, słyszę szum skrzydeł
arcydzieło natury

gorączka zwala mnie z nóg
leżę i milczę
w uszach huczą dzwony z oddali
gdzieś istnieje ludzki żywot

absurdalne poczucie bezbronności wobec choroby pomieszania
niema modlitwa prosi o siłę
w sercu kołysze się mantra

czas iść po wodę
przedrzeć się przez puszczę, jeżyny, grań

samotnie
bo nie ma przyjaciół
i nie ma nieprzyjaciół

od słońca łzy lecą, jesień się snuje
w majakach wraca obraz "Into the wild"
usypiam w rytmie samsary
nadzieja - lęk


granica snu wraca sercu spokój
dakinie wiedzą, co czynią
niebo obejmują tęcze

obudziłam się przed świtem
czerwień wschodu słońca i nagła ciemność mgieł
świat dziś wygląda jakby był
oszronioną leśną górską wyspą

czerwona herbata budzi do życia
owsianka gotowa, ogrzewam dom

oszczędzam wodę
do źródła tak trudno przedrzeć się w tej wilgotnej mgle

w dzikości łatwiej zagubić siebie
odnaleźć pustą samotność

w tej drewnianej chacie, pod modrzewiem
przy samotnym ogniu
popielica wzbudza niezwykłą radość spotkania
namacalna obecność

słońce jaśnieje, ziemia paruje, cisza niezmierzona
żadnych myszołowów, sójek, kruków
na pierwszy rzut oka żadnego śladu egzystencji

a jednak
Ziemia nieustannie pracuje, pulsuje, oddycha

dbając o każdą kolejną czującą istotę

znów ciężki plecak, otarte do krwi biodra
stroma kamienista ścieżka, jeżyny najsłodsze
las, ziemia; zdrowe żywe cuda

teraz widzę głównie czubki drzew, słyszę tylko świerszcze, osy
roje owadzich dźwięków

piękne spotkanie z człowiekiem
herbata z ognia
ziemniaki rozżarzone

i już - jesteś, moja samotności

oczyszczający dym żywiczy wdziera się przez nozdrza
naga skóra lśni w słońcu, po udach spływa krew
ciało oddycha, wolne, szczęśliwe

Ziemia tętni życiem
czysta dzikość
dzień dobry Dniu Dakini

skarb najcenniejszy

dwoje oczu
subtelność głosu
srebrzyste serce

drogowskaz ku esencji

skarbie
wzrastaj

zaistniej
pełnią potencjalności


niech się budda
miłością roześmieje

obtarte od plecaka biodra
pot moczy bluzkę
stroma droga do domu

woda obmywa nagie ciało
słońce osusza skórę

rozpalam ogień
ciepła strawa i spojrzenie w przestrzeń gór

psy wzdychają, szczęśliwe bliskością

ogień oddala wspomnienie smutku
budzi się naturalna obecność

święte miejsce
Dom

rozstaje

góra nieustannie wzywa

niedźwiedź czeka 

uwolniony wojownik serca

rusza uważnie

w Przestrzeń

do Domu droga już prosta

czas do pracy 

opuszczam więc ramiona wyobraźni

tęsknota musi poczekać

absurd

nie do zaspokojenia 

dzieci już nadchodzą

bezlitosna gromada 

roznosząca w pył błogą wiejską ciszę

znów będę je uczyć strzelania z łuku

zachwycone

tyleż emocji, hałasu, napięcia

uff

energia dziecięca czysta

można oddychać

wśród drzew zrzuciłam ciało zmęczone
mały skrzydlaty rudzielec łypie na mnie z gałęzi
i kos ulubiony, radosny
zbliża się księżycowy czas
siło umysłu, wzrastaj!

w głowie jak echo głos Gary`ego
ukochany wiersz, kojąca obecność


otwieram księgę pieśni
przejrzystość spisana na papierze
jogin świetlisty

zdumiewająca pewność

chcę być z tobą zawsze
dopóki istnieje
samsara

absurdalne odczucie objęcia wieczności
śmiechem wybucham


księżyc się dopełnia
powracają deszczowe chmury
świetliki coraz bliżej otaczają hamak
ślimak zadomowił mi się w bucie
lepka maź okleja stopę


*


i dom wzrósł
i serce zakwitło
gdy lilia uniosła spojrzenie

te wszystkie kilometry betonowej drogi 
i ścieżek kamienistych

ziarna piasku w butach
krople potu pod nagą piersią

trochę przeczuciem
a trochę bezwiednie
szłam

ku tej drobnej Obecności

jeszcze będzie czuwać

w rozłożystych przestrzeniach

zjednoczenia
otuli mądrością dom z wojłoku

dotykam kłębiastej wełny

i śnisz się

w zatuleniu radosnym
przejrzystym

aż do prześwitu natury umysłu

1725 metrów dzikości 

otulone mglistym mlekiem 

radość przebija się między

deszczem tworzy schron

ślad brunatnej łapy na samotnej ścieżce

wzbija się myszołów

szczyt chaty marnieje w jego oczach bystrych

ogień, wino, dharmiczne pogawędki

bodhisattwa ma tylko jedną drogę

chmury płoną żywcem, dakiniczna purpura nieba 

błyska się noc górzysta, skrada się szelest ku woni ognia 

chroni nas modlitwa

' czy to ty jesteś

odbiciem Bogini

która idzie moim śladem

odkąd pamiętam...'

krucza czerń przestrzeliła niebo

nagle serce rozbawione

wybucha śmiechem

cóż to jest - niedźwiedź! -

wobec 

pomieszania własnego umysłu

wiosna, krople zsuwają się z rynien 
wprost do beczki, deszczówka cenna

myję ciało, patrzę w lustro
masz rację - wzrastam; rumieńce zdrowe
i krew czystsza, oddech świeży

w kominku ogień dogasa, cisza snuje się po kątach
olibanum oczyszcza poranek, napar już gotowy
dosypię i sól, niech wspomoże

ach, drzemiesz jeszcze
śnij więc, ja obmyję ci stopy

zanurzam delikatnie w gorących ziołach
masuję nagietkiem skórę, obmywam ból mantrą
ocieram łzę

całuję twe stopy, a ty otwierasz oczy
chore, spuchnięte
i uśmiechasz się, beztrosko

wolny

naga pełnia w chmurach, dziurawe niebo, ostatnie promienie oddają celny strzał 
ach, cuda 
śnij lekko moje cenne ludzkie ciało

Błoto
Koniowi grzęźnie kopyto
Kot wpół gardzieli mysz zadusił
Dumny morderca wdzięczności

Jakże cię życie nie znam

Nawet ciało się dziwi, humorzaste
Skąd tyle zdrowia

Zagraj mi elfie
Dotknij mych pleców zgarbionych, mięśnie znużone
Zmarznięte stopy; zanurz dłoń
W przestrzeni stęsknionych piersi
Zagraj na flecie

A tymczasem
Ogień gra, iskierki dźwięków
Ciepło budzi zmysły, ciało błogo się kołysze
Odchodzi w sen czujność

Wino czerwieni usta
A chciałoby się przecież
Pocałunkami lśnić

deszcz cichutko kapie
koń zarży na powitanie dnia
pająk ubiera dom 
w sieć łańcucha pokarmowego 

mrugasz do mnie okiem przestrzeni

tu jest miłość
tu się nie stawia warunków

nietoperz dla jasności
zawisa ci nad głową

jesteś tym, który mnie oczyści
kiedyś rzekła mi Przestrzeń

i tak dzień za dniem
łza katharsis spływa
radosna


jesteś tym, który mnie przeprowadzi przez śmierć
kiedyś sen mi zanucił

i tak dzień za dniem
podskórnie się manifestuje
wypełzając


jesteś tym, o którego masz zadbać
przykazała Obecność

i tak dzień za dniem
w milczeniu
buduję niemożliwe

zapachniało o poranku
na widok piór
skrzydlatych dźwięków

poetą, 
muzykiem
i tobą

śle mi przestrzeń
zwiewny promień obecności

zmruż oczy

znienacka wiatr spętał nam kroki
trochę jakby kazał odetchnąć
wgłąb 

poza oczywistością zrozumienia

niezniszczalni jak Wadżra
nieporuszeni jak góra
czyści jak lotos
silni jak lew

Dom

zastygam w zapachu

Ty rozumiesz.
i to jest żywa radocha.
jak wtedy gdy sowa pohukuje, koń tętni, krowa muczy i koza się śmieje. 
gdy niezapominajki pachną, z brzozy kapie sok, pokrzywa smakuje i usycha korzeń.

rozpościerasz skrzydła

czas wstrzymać głos
czas odetchnąć

zaufaniem budując przestrzeń
zrywasz korzeń
wznosisz ku słońcu owoc

umysł się budzi

żeliwo mięsiste w ogniu
skacze płomień, syczą mokre drwa

pokrzywa
prażone jarzyny
czosnek niedźwiedzi

spacer w otchłań nocy

pies się plącze
wspominasz wiejskie ubóstwo
powraca dobry sen

stukot pająka
gotowość do życia

sowa pohukuje

trójca bieli gołębiej
om ah hum

nabrzmiała pod stopami
żółć mniszka

bażanci krzyk

"cicho tam!"
- ujarzmiasz naturę od niechcenia
rozweselony

całując ziemię
stopy dakini

dzika kobieta
z pękatą piersią
budzi się

słone wargi
porzuconej rozkoszy
rosą leczony krzyk

wznieciła i boga

reszty
nie trzeba

ty psi włóczęgo
wspólniku

podążasz
ni drgnąwszy

zawyjesz
w księżycową jasną noc

Boleść samsary
Wycie psa
Miłość matki
Rys twarzy
Ojca
Przestrzeni nieuchronnej
Pomiędzy
Współistniejemy

Sznur 
Skowronki niezmordowane

a gdy oddasz już wszystko
i ponad


miłość przestrzeni

najdroższa
najczystsza
najwierniejsza


doskonała

pozostanie