kąpię się w promieniach budzącego się jesiennego słońca
jego świetliste ramiona delikatnie muskają moją skórę 
rozpalając rozkosz zmysłowego ziemskiego ciała

zachwycający jesienny świat
resztki kolorowych liści
wspaniały pozorny bezruch drzew

choć tyle w nich życia
i nieustającej pracy na rzecz wszystkich ożywionych i nieożywionych istot!

popijam herbatę - dzieło tak wielu ludzkich rąk
okupione cierpieniem milionów organizmów, cierpieniem Ziemi

zamordowane stworzenia, wycięte lasy, bezdomne zwierzęta, rozdzielone rodziny, zbudowane drogi, poranione dłonie, obolałe plecy, zniszczone lądy, zanieczyszczone wody

wszystko to dla mojej krótkiej, często bezrefleksyjnej chwili,
dla mojego błogostanu porannego - ot, kostka herbaty

tyle cierpienia dla złudzeń, dla nietrwałości!

jak piękny sen i przebudzenie 
jak rozkosz okupiona przywiązaniem
jak połączenie przypłacone rozdzieleniem
jak fantazje kosztem rzeczywistości

jakże łatwo jest tworzyć równoległe życia pełne iluzji
jak łatwo wykreować pożądanie, przywiązanie, cierpienie
jak trudno dostrzec prawdę, obudzić realne współczucie, zrozumieć zjawiska

nawet gdy spada na nas deszcz błogosławieństw nie potrafimy go choćby zauważyć

ta sama nietrwałość, gdy radość dopełnia moje ciało
ta sama nietrwałość, gdy ból rozbraja moje ego

jeden smak

nieustająco uczę się radować w pełni otwartym sercem
i
płynąć łzom, gdy cierpienie przenika na wskroś

pozwolić sobie być człowiekiem 

nie szukać więcej niż jest
nie manipulować czasem i przestrzenią
nie tworzyć fantazji
zobaczyć i docenić to, co w tej chwili we mnie i dookoła
doświadczyć tego, co naprawdę jest

kłaniam się przed tymi
którzy budzą mój umysł

światło
błogie jesienne światło przenikające przez skórę
aż do samego wnętrza

życie dotyka

jest tak zmysłowe

pełne barw, świateł, dźwięków, podmuchów, ruchu, dotyku, zapachów, wrażeń, obrazów, smaków, soczystości... 

wszystko dookoła jest takie sensualne, pełne rozkoszy, szczerego doświadczania

rzeka wijąca się dźwięcznie 

blask słońca lśniący w pędzącej wodzie

dotyk trawy pod stopami

pierś rozbujana ruchem

pot spływający bujną pachą

taniec wiatru we włosach

źdźbło trawy kuszące łydkę

ucisk pośladków przez łono ziemi

krew dziko płynąca

szmer pierwotnej wody

szorstkość kory za plecami

gładkość kamienia w dłoni

błogi półcień parasola wierzby

drzewo dające oparcie

ziemia, co soki przyjmuje

niebo, co soki wypuszcza

bezkresnie karmiąc w unii z energią słonecznego ognia

nie ma niczego, co nie byłoby doskonałe

wiatr rozwiewa włosy, które łaskoczą półnagie uda

porusza bluzką, która drażni spragnione twarde sutki

słońce spieka wargi, gorące, rozpalone - pragnące dzikiego zwilżenia

przyjemność jest nam dostępna

sensualne ciała

seksualną bramą

sensytywność jest darem

niesie ekstazę

i ukojenie

jestem ciepłą miękką falą

pulsującą 

w przypływie i odpływie

 Zjawiasz się tak znienacka

Zapraszasz do rozmowy

Jakaż tu lekkość!

W zadziwieniu obserwuję tę swobodę

Totalny przepływ w zaufaniu

Znamy się od eonów

Jest płynność i zrozumienie

Otwartość na głębię

Budzi się we mnie na nowo

A może tli nigdy nie uśpiona

Zgoda

Seksualność kolejnym krokiem w przestrzenie

Jakież to jasne

proste

bez lęku

Nie waham się, by pytać

Kierujesz mnie ku praktyce

Wracasz na tory mądrości

I współczucia

Przynosisz narzędzia do nauki

W porozumieniu intelektu i serca

Pośród komunikacji otwartej

Zjawiasz się tak znienacka

By zaprosić mnie - do tego

Co niesie pożytek

Do tego, co słuszne

piękne

Do tego, co w prawdzie

Moje wrażliwe teraz ciało

Wibruje nieustannie

Od pulsujących żywo soków

Skóra drży

Dotyk jest eksplozją przyjemności

Trzymam wadżrę i dzwonek

I porusza to moje serce, ciało i energię

Dotyk jest bramą

Zapomniany, niedoceniony zmysł

Sekretne połączenie

słońce zmysłowo pieści skórę 

karmi moje głodne ciało 

muskając światłem 

życiodajna energia

Oddycham sobą !

 

pasja życia

pulsuje w rytmie 

wdech - wydech

życie - śmierć

dzień - noc

światło - cień

podskórne wszechobecne soki życia 

wędrują 

ku naturalnej rozkoszy

ważka dziś krąży 

kruk poluje nieopodal 

komar karmi się moim słodkim nektarem

śmierć rodzi życie

bańki mydlane

tak ulotne

kolorowe 

błyszczące obietnicą szczęścia

którego nie da się zachować

i gonitwa dziecka za tym słodkim złudzeniem

błyszczące oczy 

pompujące serce

płonące ciało

czy jesteś gotów zaspokoić swoje potrzeby?

czy jesteś gotów doświadczyć pełni?

czy jesteś gotów przyjąć siebie?

dobre życie

wszystko jest!

wzruszenie

wszystko jest tak obłędnie nieruchome

stoi mgła wśród nieporuszonych koron drzew dzikich

w naturalnej kreacji rodzi się bliskość

kręgi spirali

toczy się koło życia

szukamy dróg do siebie

odnajdujemy

w dźwiękach wibrujących mis rodzi się głos

oddech

daję sobie łagodność

tańczę znów!

pasja życia przebija się

dotykam

biorę, daję

w czułości, w otwarciu, w akceptacji niepowinności

jest przestrzeń na to, co jest

weź dla siebie to, czego ci trzeba

utul swoje ciało, otul emocje, ukochaj rany

bądź oparciem

dla siebie

o tym jest życie

o tym jest pierwszy krok

pyszne jezioro 

dookoła góry

słońce wysoko choć już ku zachodowi

twardy ubity piasek pode mną

woda obmyła skórę

ciało wygrzane w słońcu
iluzje wywiał wiatr

gdzieś tam słyszę głos dzieci

nagie pełne pasji i życia

dokładają do ognia na brzegu

zdejmuję krępujący kostium

uwalniam piersi

serce chce lekko oddychać

wystawiam joni do słońca

i temu cudowi należy się powiew promiennej świeżości

uwielbiam to proste uczucie

tak banalny dostęp do pierwotności

życiodajny

karmiący

wszystkie te okrutne pętające umysł lęki

gładko rozpuszczają się 

w tym błogim kontakcie z miękkimi dziś żywiołami

biel namiastki obłoka na tle bezkresu błękitnego

szum fal

istne ukojenie dla uszu, słodka muzyka wody

mewa w swej doskonałości przebija powietrze

pszczoły tu wciąż pracowicie wracają ku dzikim krzewom owocowym

mrówki uwijają się intensywnie dookoła  

zieleń lasu za mną

ziemia pode mną

woda przede mną

ogień nade mną

powietrze we mnie

wszystko jest

słodka namiętność samotności 

budzi plastyczne fantazje

ciało chce z rozkoszy drżeć jak zawsze gdy w szczerej bliskości z naturą

zanurzam palce w ziarnkach piasku

obsypuję nimi piersi

och!

...

drżę

jakież to podniecające 

natura jest nieziemsko seksi

 

spojrzenie w oczy

te bliskie oczy

pełne życia i miłości

żywe drgnienie serca

nieustające otwarcie

mimo upływu lat 

i przepaści

jak to dobrze, że życie płynie

dalej

poruszenie słodkie

łzy w oczach

kiedy rozkładasz dla mnie ramiona

i mnie przytulasz

chcę pocałować Twoją szyję

z wdzięcznością

za to żywe doświadczenie

tylko tyle 

i aż tyle

nic więcej

kiedy życie jest otwarte

pulsujące

kiedy płynie wartko

w żyłach

łzy wzruszenia przekraczają tamy

zamknięcia

o tym jest miłość

 uśmiechamy się do siebie  

zamykam za Tobą drzwi

w mym oknie pojawia się

ważka

 

kruk

samotny

jak zawsze, gdy na straży mego serca

czuwa

 

ciemna ziemista droga przez resztki lasu

dolina Skawy

ogromne połacie aromatycznego czosnku niedźwiedziego

mewy i jaskółki latają nade mną

dookoła dziesiątki drzew powalonych przez bobry

i sporo nieznanych mi ptaków w dzikich zaroślach

nie boją się mnie

ogromne starodrzewy

szum rzeki spiętrzonej

zieleń wiosenna i głazy

kamienie i woda lśniąca w słońcu

mój żywioł

jakość, za którą tęskniłam

 

marzę

położyć się i śnić - lśnić

wystawić nagie ciało do słońca

pozwolić oddychać wargom i płynąć krwi 

ból sztywnego karku

i

miękkość otwartego pulsującego podbrzusza

wprasza się orgazmiczna jakość

 

buzuje życie

ciepła wilgotna joni

gotowa

zanurzyć męskość

w świat wody i krwi

ciepłej rubinowej

płynącej z wnętrza

 

śnię sen o intymności

promienie życiodajnego ognia mienią się pośród ruchu wody i pozornego bezruchu kamieni

sacrum 

aż drżę

żywe życie drży!

zanurzam się

...

 Och! taniec!

wolny dziki taniec

intuicyjne przejawienia

wydźwięk zdarzeń

rozkosz wyuzdana

naturalnie otwartego serca

konfrontacja z męskością

kontroler - kultura społecznego tabu - ograniczająca mą bogatą kobiecość 

obejmuję zranienia, rozkręcam ciało, erotyczna prawda

i ty niespełniony kochanku

na kolanach, w smutku i żalu

przyjmuję cię, łagodzę ból

ofiarowuję Ci taniec

i ty wojowniku - towarzyszu niezjednany

w rozkoszy otwartego serca

stój w prawdzie

dziękuję za uczucie, którym mogłam cię obdarzyć

dziękuję za miłość, którą obudziłeś

i ty przestrzeni - ty, która obejmujesz holistycznie

i która nie należy do mnie, ni do ciebie

rozwibrowuje mnie śmiech potężny

obłędny śmiech prawdy uwolnienia

drżące w totalnej radości ciało 

otwartość głosu

poruszenie serca

rozkosz

kłaniam się z wdzięcznością dojrzałej męskości i sercu!

och! boska męskość we mnie

unia dłoni tanecznych

symbol zjednoczenia

bierzcie i jedzcie z tego wszyscy

jestem  tu dla was

nie należę do nikogo

jestem wolna

niech płynie - przeze mnie

niech niesie pożytek

wszystkie moje związki

 wszystko JASNE !

Patrzę w Słońce i jest...
...umysł zalewa żywa przejrzystość

i wszystko jest znów na swoim miejscu

to jest TO
tylko TO!

żywe życie odradza się
z kości
la loba tańczy
błyszczą jej oczy

karmiący dotyk tęczowego światła
rozlewa się po ciele
w pulsujących żyłach

każda martwa komórka
uśpionego ducha
budzi się ku obecności

zaśmiej się
słońcu w twarz

i idź przed siebie

żywa!