lubię zmierzch

ciemne i jasne
ciepłe i zimne
dzień i noc
wszystko się w nim zawiera
a jednak
zmierzch pozostaje niezauważony

można łagodnie na dno zejść
oswoić cień, oswoić lęk
można spokojnie trwać w tej szarej głębi
i gładko wejść w nowe

schodzę na dno jaru
płoszę zająca
niemłody już grab daje oparcie plecom
drobne krople deszczu obmywają twarz
szum strumienia i tylko on
obmywam dłonie
zatapiam się

wdech-wydech
   jest tylko to, co jest
wdech-wydech
   gdzie moje emocje?
wdech-wydech
   ileż nietrwałości w każdej sekundzie

   wiewiórka skrzeczy na mnie z pobliskiego buka
   taka jestem maleńka w tym wielkim świecie wąwozu
drzewa, które podpierały niejedne plecy kochanków
które wysłuchały płaczu o niejednej śmierci
które zrodziły w swych korzeniach niejedno życie

   myszołów przelatuje mi nad głową
skały złamane tysiącami lat
oplecione korzeniami
stanowią o mocy coraz słabszej Ziemi

serce zaczyna płakać nad wysypiskiem śmieci
które ten mały-wielki człowiek postanowił podarować w podzięce
swemu Źródłu

tu nie ma miejsca na ludzkie marne łzy o tęsknocie czy bólu
tu trzeba stanąć
z prawdziwie otwartym sercem wojownika
twarzą w twarz z Życiem

śnieg wyjątkowo pięknie dziś lśni na naszej łące

w wysokich trawach odbijają się słońca promienie

błyszczy się bielą przestrzeń gór 

chochliki radości skaczą pomiędzy mną a ognistą kulą słońca

patrzę aż do bólu prosto w twarz tej ożywczej energii

oaza ciszy

przeżywam ulotność każdego teraz 

rozkoszując się zachodzącym za górą słońcem

nietrwałość chwili, relacji, rzeczywistości

nietrwałość porannego smutku i obecnego błogostanu

ogarnia mnie niesamowite wzruszenie

to dzięki tej słonecznej energii istnieję

dzięki niej zjadłam dziś fasolę 

dzięki niej w moim piecu tlą się polana

dzięki niej mam moc, by otworzyć oczy

...

jesteśmy tak absolutnie współzależni

klęczę na zmarzniętej ziemi 

z wdzięcznością i pokorą kłaniam się słońcu

twarz zanurzam w śniegu

zimno płatków miesza się z ciepłem radosnych łez

w modlitwie unoszę twarz ku niebu

...

jesteśmy tak absolutnie wolni

pies szczeknięciem wprost w moje ucho wyrywa mnie z pustki

wybucham śmiechem

czas wracać do domu

dzień za dniem próbując przypomnieć sobie kim jestem

dzień za dniem próbując zbratać się ze słońcem