Księżyc lekką poświatą
Uchyla rąbka nocnej tajemnicy
Nietoperz przemyka niepostrzeżenie przed oczami
Radość
Znów tu - dla mnie - jesteś
Odrodzenie
otwartego serca
Śmierci niezbędny proces

Kali tańczy w sercu burzy
Piorun wytrąca mnie ze snu
Moc jego śmiertelna
Dla chaosu myśli
Niczym PHET budzi
Naturę umysłu

Życiodajny deszcz łomocze o dach
Kołysze słodko nowe życie
Można zmartwychwstać
Ku radości

Myszołów o świcie zatrzymuje mnie
Magią życia
Zaklętą w tej błogiej chwili
Przeszywania przejrzystości
Barw poranka

idę
nucąc mantry
przebijam się na drugą stronę
siebie
kruki krzyczą

wchodzę w las
coraz głębiej
coraz ciszej

wiosennie dziś 
choć śniegu w bród
ptaki śpiewają 
skaczą radośnie po gałęziach 
dookoła krzyżują się ślady
setki nóg
sarny dziki wiewiórki
lis 

opuszki palców
zmysłowo tulą drzewa
buki, parę jodeł
jakaś sosna

mijam ambonę
schodzę w dół

męskie, myśliwskie ślady
wczorajsze
pod moimi stopami
jakże inne nasze bycie

słońce srebrzy biel dookoła
ogrzewa mi twarz
rozświetla oczy

siadam
opieram plecy o niewielkiego buka
czuję rosnącą moc
ilekroć tu jestem

zbocze jest strome
przede mną wierzchołki drzew
dna jaru nawet nie widać


rośnie poczucie mocy
wolności
jasności

kłaniam się Ziemi
muskam śnieg
ustami
w tej błogosławionej chwili
rozpiera mnie
podniecenie

jestem u źródła

drzewo i ziemia są moim łóżkiem
dłoń zsuwa się 
w 
słodkie zakamarki
dotykam własnego lasu

szukam i odnajduję
rozkosz

śnieg mi dziś łóżkiem
oczy spoglądają w błękit nieba
przecięty zgrabnie koronami iglaków
i bezlistnych już gałęzi

jestem w Domu
i to jest rozkosz

kładę twarz na śniegu
a świat - Życie -
- najsubtelniejszy kochanek
kieruje mnie
ku błogości

zagryzam śnieg w skowycie
jest tylko to, co jest

śmieje się twarz do słońca

wracam do domu
cztery sarny wytyczają mi drogę
symbol łagodności
spogląda mi w oczy
bez lęku

wtulam się w starego buka
oddycham
oddycham
zaglądam w pustkę

wdzięczność lśni pod powiekami

lubię zmierzch

ciemne i jasne
ciepłe i zimne
dzień i noc
wszystko się w nim zawiera
a jednak
zmierzch pozostaje niezauważony

można łagodnie na dno zejść
oswoić cień, oswoić lęk
można spokojnie trwać w tej szarej głębi
i gładko wejść w nowe

schodzę na dno jaru
płoszę zająca
niemłody już grab daje oparcie plecom
drobne krople deszczu obmywają twarz
szum strumienia i tylko on
obmywam dłonie
zatapiam się

wdech-wydech
   jest tylko to, co jest
wdech-wydech
   gdzie moje emocje?
wdech-wydech
   ileż nietrwałości w każdej sekundzie

   wiewiórka skrzeczy na mnie z pobliskiego buka
   taka jestem maleńka w tym wielkim świecie wąwozu
drzewa, które podpierały niejedne plecy kochanków
które wysłuchały płaczu o niejednej śmierci
które zrodziły w swych korzeniach niejedno życie

   myszołów przelatuje mi nad głową
skały złamane tysiącami lat
oplecione korzeniami
stanowią o mocy coraz słabszej Ziemi

serce zaczyna płakać nad wysypiskiem śmieci
które ten mały-wielki człowiek postanowił podarować w podzięce
swemu Źródłu

tu nie ma miejsca na ludzkie marne łzy o tęsknocie czy bólu
tu trzeba stanąć
z prawdziwie otwartym sercem wojownika
twarzą w twarz z Życiem

śnieg wyjątkowo pięknie dziś lśni na naszej łące

w wysokich trawach odbijają się słońca promienie

błyszczy się bielą przestrzeń gór 

chochliki radości skaczą pomiędzy mną a ognistą kulą słońca

patrzę aż do bólu prosto w twarz tej ożywczej energii

oaza ciszy

przeżywam ulotność każdego teraz 

rozkoszując się zachodzącym za górą słońcem

nietrwałość chwili, relacji, rzeczywistości

nietrwałość porannego smutku i obecnego błogostanu

ogarnia mnie niesamowite wzruszenie

to dzięki tej słonecznej energii istnieję

dzięki niej zjadłam dziś fasolę 

dzięki niej w moim piecu tlą się polana

dzięki niej mam moc, by otworzyć oczy

...

jesteśmy tak absolutnie współzależni

klęczę na zmarzniętej ziemi 

z wdzięcznością i pokorą kłaniam się słońcu

twarz zanurzam w śniegu

zimno płatków miesza się z ciepłem radosnych łez

w modlitwie unoszę twarz ku niebu

...

jesteśmy tak absolutnie wolni

pies szczeknięciem wprost w moje ucho wyrywa mnie z pustki

wybucham śmiechem

czas wracać do domu

dzień za dniem próbując przypomnieć sobie kim jestem

dzień za dniem próbując zbratać się ze słońcem

ziemia tak lekko sunie w przestrzeni

za oknem tętni życie

w smugach jesiennego słońca fruwają pajęczyny

znów odwiedza mnie ważka

wzruszeniem życia spływa łza

koniec października

tańczę po łące bosymi stopami

wśród ostów

dziecko zasypia przy mlecznej piersi

kołysane rytmem miłości

stokrotki jesienią smakują inaczej

bliskością natury

śmieje się serce

okrzyk kruka

pracowity czas, dojrzały już plony lata

gałęzie łamią się pod ciężarem owoców

dziecko nieustannie podjada spadające jabłka

wiewiórki perfekcyjnie wygryzają dojrzałe orzechy spomiędzy twardych skorup

dzikość róży kaleczy dłonie do krwi

z psich misek dochodzi chrupanie żywych jeszcze niedawno kości

ziemia rodzi nieustannie

karmiąc nas 

powietrzem

owocami

deszczem

owocne zbiory pełni

niebo spowite granatem

blask na wschodzie krwawego księżyca

współczująca obecność Nauczycieli

przejawia się we śnie

błogość

rozbrzmiewa w ciele i umyśle

budda na wyciągnięcie ręki

pełnio,

czyś prorocza?

twórcza moc tkania niepostrzeżenie oplata nam dom
kokony pajęcze
sieć spontanicznie kreuje nieskończone możliwości


patrząc poprzez przestrzeń
matkę żywiołów

- błogość rozlewa się w cennym ludzkim ciele
pustość chroni umysł przed iluzją


kot wyleguje się w świeżym sianie
pies niestrudzenie kontynuuje samsaryczną pogoń za symbolicznym szczęściem
zaklętym w kawałku drwa
dziecko stawia śmiałe kroki w kierunku bujnego ognia


jestem i nie istnieję
zabawa umysłu w byt

latem owoc dojrzewa


kruki moje
strażnicy pustki, towarzysze kręgu

trzy pary skrzydeł hałaśliwie zawisają mi nad głową

a ponad
tęcza okala słońce


doskonałość chwili
bez czasu, bez przestrzeni

natura umysłu

czysta
przejrzysta
esencja


burzowe chmury
wędrowanie z psami w trawach po pas
smak poziomek w ustach dziecka