niemowlęce ciało pręży się i wygina
obecność bólu
brak choćby śladu dziecięcej radości

pluszak, pielucha, grzechotka
nawet ulubiona zabawka - mala
nie przynoszą ulgi

męczymy się we troje
snu zabrakło
i cierpliwości matczynej

rozpalasz w piecu
w oczekiwaniu na wrzątek nucisz mantry
syn wpatrzony w ojcowską miłość relaksuje się przez chwilę

usypiasz

ciepła dłoń
gdzieś pomiędzy udem a udem
powstaje błogość zręcznych środków

płacz dziecka

kręci się
koło życia i śmierci

czuję Twoje niewinne spojrzenie
otwieram oczy
wybudzony ze snu
uśmiechasz się do matki

świt

rozpościeram zdrętwiałe skrzydła
przyglądam się niebu, różowieje
góry dziś przejrzyste dają wyobrażenie przestrzeni

liczne istoty
glisty, sarny i ludzie
budzą się jak my
fizjologicznie ruszają w dzień
poszukując strawy i ciepła

listopadowe pąki drzew owocowych
jodły, buki i brzozy
dookoła wszelkie istnienie
zaczyna życie po nocnej wegetacji

rusza fotosynteza
pracują natury doskonałe mechanizmy
słońce pozwala przeżyć kolejną
chwilę bez znaczenia
wśród milionów ziemskich lat

nietrwali
przemijający
ale jesteśmy

uśmiechamy się pełni prób miłości
kontynuując samsaryczną wędrówkę

koń zastukał o kamień

u szczytu gór
ten żywy wóz jest jedynym rozwiązaniem

drzewo kolejne
poświęcone naszemu ciepłu
ćwiartujesz je
oddech jesieni raduje płuca

zaparzam herbatę
miód i cytryna cię odżywią

łzy wzruszenia na policzkach

wędrowaliśmy
by dotrzeć tu
i odnaleźć w spokojnych sercach
Dom

witaj święta Przestrzeni

słońca promienie wypełniają dom

budzi nas radość światła

oszroniona dzikość oddycha pełną piersią

otwieram okno

pierzasty obłok mgły 

przysłania fragment gór

kruk, strażnik mej miłości

nawołuje w pobliżu

dym kadzideł snuje się nad piecem

mantry uzdrawiają drogocenne ludzkie ciało

dzień dobry

pytasz o moje życie

pamiętasz

kiedyś pisałam

rosa i liść

byli moimi braćmi

oddech ziemi

budził do życia

dziś ze mnie czytasz

tęsknotę

rozmawiamy niepozornie

raduje się serce

Przyjacielu

moc serdeczności

w podzięce

ważka

las szepcze

dywan kolorowych liści

wiją się w dole

koryta rzek

a Ty

pieczesz chleb

uśmiechasz się łagodnie

i spokojem

pomagasz dojrzeć człowieczeństwu

ziemia

to życie, ta dzikość, ta czystość

tęsknię do ciebie

pełnej owadów, wody, mikroelementów

i tego, co już tyle razy umarło

bosą stopą przekazać chcę
życie tętniące 

leśny sen

burza, śnieg, mgła

budzi się przyjaciel-lęk

a jednak

kontakt z mocą

z niezachwianą mocą dzikości

moje dziecko zrodzone w wilczej norze

szczątki relatywizmu
otwarcie ramion ku spotkaniu

męskość

oczy jaśnieją w prawdzie

objąć można tę moc
objąć błogością
pustości

cała jaskrawość
przejawień

gotowość mieni się sztuką obecności