skarb najcenniejszy

dwoje oczu
subtelność głosu
srebrzyste serce

drogowskaz ku esencji

skarbie
wzrastaj

zaistniej
pełnią potencjalności


niech się budda
miłością roześmieje

obtarte od plecaka biodra
pot moczy bluzkę
stroma droga do domu

woda obmywa nagie ciało
słońce osusza skórę

rozpalam ogień
ciepła strawa i spojrzenie w przestrzeń gór

psy wzdychają, szczęśliwe bliskością

ogień oddala wspomnienie smutku
budzi się naturalna obecność

święte miejsce
Dom

rozstaje

góra nieustannie wzywa

niedźwiedź czeka 

uwolniony wojownik serca

rusza uważnie

w Przestrzeń

do Domu droga już prosta

czas do pracy 

opuszczam więc ramiona wyobraźni

tęsknota musi poczekać

absurd

nie do zaspokojenia 

dzieci już nadchodzą

bezlitosna gromada 

roznosząca w pył błogą wiejską ciszę

znów będę je uczyć strzelania z łuku

zachwycone

tyleż emocji, hałasu, napięcia

uff

energia dziecięca czysta

można oddychać

wśród drzew zrzuciłam ciało zmęczone
mały skrzydlaty rudzielec łypie na mnie z gałęzi
i kos ulubiony, radosny
zbliża się księżycowy czas
siło umysłu, wzrastaj!

w głowie jak echo głos Gary`ego
ukochany wiersz, kojąca obecność


otwieram księgę pieśni
przejrzystość spisana na papierze
jogin świetlisty

zdumiewająca pewność

chcę być z tobą zawsze
dopóki istnieje
samsara

absurdalne odczucie objęcia wieczności
śmiechem wybucham


księżyc się dopełnia
powracają deszczowe chmury
świetliki coraz bliżej otaczają hamak
ślimak zadomowił mi się w bucie
lepka maź okleja stopę


*


i dom wzrósł
i serce zakwitło
gdy lilia uniosła spojrzenie

te wszystkie kilometry betonowej drogi 
i ścieżek kamienistych

ziarna piasku w butach
krople potu pod nagą piersią

trochę przeczuciem
a trochę bezwiednie
szłam

ku tej drobnej Obecności

jeszcze będzie czuwać

w rozłożystych przestrzeniach

zjednoczenia
otuli mądrością dom z wojłoku

dotykam kłębiastej wełny

i śnisz się

w zatuleniu radosnym
przejrzystym

aż do prześwitu natury umysłu

1725 metrów dzikości 

otulone mglistym mlekiem 

radość przebija się między

deszczem tworzy schron

ślad brunatnej łapy na samotnej ścieżce

wzbija się myszołów

szczyt chaty marnieje w jego oczach bystrych

ogień, wino, dharmiczne pogawędki

bodhisattwa ma tylko jedną drogę

chmury płoną żywcem, dakiniczna purpura nieba 

błyska się noc górzysta, skrada się szelest ku woni ognia 

chroni nas modlitwa

' czy to ty jesteś

odbiciem Bogini

która idzie moim śladem

odkąd pamiętam...'

krucza czerń przestrzeliła niebo

nagle serce rozbawione

wybucha śmiechem

cóż to jest - niedźwiedź! -

wobec 

pomieszania własnego umysłu